Ευρωπαϊκός εκτροχιασμός...

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το "ΕΘΝΟΣ"

Τα μονομερή μέτρα λιτότητας, χωρίς ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό σχέδιο ρεαλιστικής χρηματοδότησης με αναπτυξιακή στόχευση των χωρών που έχουν πρόβλημα, θα αποδειχθούν μια "τρύπα στο νερό"...

Από κρίση χρέους μερικών χωρών της Ευρωζώνης, τελικά η "κρίση" έγινε "κρίση του ευρώ" και εν τέλει έθεσε υπό αμφισβήτηση την Ευρωζώνη στο σύνολό της και κατ' επέκταση ακόμα και την ΕΕ! Αιτία γι' αυτήν τη μετεξέλιξη είναι το γεγονός ότι οι "Μερκοζί" αρνήθηκαν εξαρχής και πεισματικά να δουν την ουσία της κρίσης, που είχε ως ένδειξη (πυρετό) τις εθνικές δημοσιονομικές αποκλίσεις ή ακόμα και τους εκτροχιασμούς, αλλά η βαθύτερη αιτία βρισκόταν στις γενετικές συστημικές ατέλειες του ευρώ, που η διεθνής κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος έφερε στην επιφάνεια οξύνοντας τις ευρω-εσωτερικές αντινομίες και ανισότητες.

Ετσι υιοθετήθηκε μια "κλασική" καταστροφική συνταγή βίαιης οριζόντιας λιτότητας, η οποία δημιουργεί με τη σειρά της μια ανεξέλεγκτη ύφεση, η οποία στη συνέχεια υπονομεύει την απόδοση των μέτρων της δημοσιονομικής προσαρμογής, οπότε απαιτούνται νέα περιοριστικά μέτρα κ.ο.κ.

Ετσι το έλλειμμα για να "μαζευτεί" χρειάζεται άντληση πολλαπλάσιων οικονομικών πόρων -μέχρι ασφυξίας- από την πραγματική οικονομία σε ένα περιβάλλον ραγδαία μειούμενης ρευστότητας. Ενώ παράλληλα, λόγω των υψηλών τόκων, το χρέος διευρύνεται και καθίσταται μη διαχειρίσιμο. Σταδιακά οι "αγορές" άρχισαν να "χτυπούν" μία - μία τις απροστάτευτες και με προβλήματα δανεισμού χώρες, αρχίζοντας από τις πιο ευάλωτες και πηγαίνοντας στις πιο ισχυρές, όσο οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης δεν "έχτιζαν" ένα αποτελεσματικό οικονομικό ανάχωμα. 

Αποτέλεσμα σήμερα το "κόστος δανεισμού" να χτυπάει την πόρτα σχεδόν όλων των χωρών της Ευρωζώνης, καθώς δεν αποτιμάται μόνο η αδυναμία μιας χώρας ή δύο ή τριών, αλλά συνολικά του ευρώ ως νομίσματος, σε συνδυασμό με "κινδύνους" που αφορούν την ύπαρξη της ίδιας της Ευρωζώνης!

Τώρα ο Γιώργος δικαιώνεται;

πηγή:tovima.gr

Άρθρο του Π.Καψή

Μήπως διαβάζουμε ανάποδα την πραγματικότητα; Μήπως τελικά η κίνηση του Γ. Παπανδρέου για την προκήρυξη δημοψηφίσματος δικαιώνεται από τα πράγματα; Τις τελευταίες ημέρες έχει αρχίσει και αναπτύσσεται μια τέτοια επιχειρηματολογία. Και επισημαίνονται δύο παράπλευρες συνέπειες της κρίσης.

Πρώτον η Ευρώπη κινητοποιήθηκε και μπροστά στον κίνδυνο μιας γενικότερης αποσταθεροποίησης αποφάσισε να αυξήσει την πίεση προς την Ελλάδα, να απαιτήσει συνεργασία των κομμάτων και κυρίως δέσμευση και της αντιπολίτευσης ότι θα τηρήσει όλες τις δεσμεύσεις της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου 2.

Δεύτερον μπροστά στον φανερό κίνδυνο εξόδου από την ευρωζώνη αλλά και την ασφυκτική πίεση της κοινής γνώμης για τον φόβο της χρεοκοπίας αναγκάστηκαν να κινητοποιηθούν και τα ελληνικά πολιτικά κόμματα και να αποδεχθούν την συνεργασία κάνοντας έτσι το πρώτο βήμα για μια πολύ πιο αποφασιστική αντιμετώπιση των προβλημάτων της οικονομίας.

Μέσα σε μια τέτοια συλλογιστική, οι παράπλευρες απώλειες, ο βαρύτατος δηλαδή τραυματισμός της αξιοπιστίας του πρωθυπουργού στην Ευρώπη, ο ταπεινωτικός τρόπος αντιμετώπισης της Ελλάδας από τους εταίρους αλλά και η προσωρινή έστω απώλεια κάθε δυνατότητας διαπραγμάτευσης της Ελλάδας απέναντι στους όρους των εταίρων - δανειστών μας, αποτελούν δευτερεύοντα ζητήματα που θα ξεπεραστούν με τον χρόνο.

Τα Ψέματα Τελείωσαν

πηγή :http://www.ethnos.gr

Αρθρογραφία ΕΘΝΟΣ

Δεν είναι βέβαιο αν και κατά πόσο θα κοπάσει μετά τις χθεσινές διεργασίες στις Κάνες η πολιτική κρίση που προκλήθηκε μετά την ανακοίνωση από τον πρωθυπουργό της απόφασής του να προχωρήσει σε δημοψήφισμα σε σχέση με την απόφαση της 27ης Οκτωβρίου. Αυτό είναι κάτι που θα κριθεί από την υπευθυνότητα και τη σοβαρότητα με την οποία θα χειριστούν το θέμα όλοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι σε αυτό και πρωτίστως οι ηγεσίες και τα μέλη των κοινοβουλευτικών ομάδων των δύο παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας.

Εκείνο, όμως, που είναι πλέον απολύτως βέβαιο είναι ότι Μέρκελ και Σαρκοζί μάς διεμήνυσαν εκ μέρους του μηχανισμού στήριξης και του ΔΝΤ ότι η συνέχιση της βοήθειας και ακόμη και η εκταμίευση της 6ης δόσης εξαρτώνται από τη διασφάλιση κοινωνικής και πολιτικής συναίνεσης απέναντι στις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει, σύμφωνα με την απόφαση, να τηρήσει η χώρα στα επόμενα χρόνια.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι δύο ή τρεις φορές επικαλέστηκαν οι δύο ηγέτες τις περιπτώσεις της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, όπου τα αποτελέσματα από την εφαρμογή των προγραμμάτων στήριξης είναι εντυπωσιακά πιο θετικά από αυτά που εμείς έχουμε επιτύχει.

Και οι δύο απέδωσαν τη διαφορά στο γεγονός ότι στις χώρες αυτές κυβέρνηση και αντιπολίτευση παραμέρισαν τις κομματικές διαφορές και σκοπιμότητες και στήριξαν την προσφερόμενη από την Ευρωζώνη βοήθεια.

Η επιλογή είναι πλέον δική μας. Ή θα υπάρξει πολιτική συναίνεση για την επικύρωση της συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου από τη Βουλή ή θα πρέπει να πάμε στο δημοψήφισμα, όπου, όμως, το διακύβευμα δεν θα είναι η συμφωνία, αλλά αν επιλέγουμε να είμαστε στο ευρώ ή όχι. Και μέχρι να εκπληρωθούν αυτοί οι όροι ούτε η συμφωνία θα προχωρήσει, ούτε η 6η δόση θα εκταμιευτεί.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι τόσο ο Γ. Παπανδρέου που έχει μεγάλες ευθύνες για τη μέχρι τώρα πορεία, όσο και ο Αντ. Σαμαράς θα αποδειχτούν αντάξιοι των περιστάσεων. Αλλωστε από δικούς τους χειρισμούς και δικές τους πράξεις και παραλείψεις κινδυνεύουμε να μείνουμε εκτός Ευρωζώνης.